Ne Me Quitte Pas

Abone Ol 

∎ Tahmini Okuma Süresi: 1 Dakika ∎

Sessizlik, bir fani ölüm döşeği sessizliği
Ve ölüyü mezarından çıkartan değme bahçeler
Her biri ayrı bir dünya, ayrı bir ahenk
Ve ellerin, bilsen evrendeki tüm güzelliklere denk

Bir yüzü unutabilirsin, bir fotoğrafı, herhangi bir anıyı da
Ama bir bankı unutamazsın
Bir gece 2 sularında kaybetmiştik birbirimizi
Hatta aynı bankta

Güzellikler, çiçekler, bahar ve kelebekler
Sensin diye açıyor, sen yanımdasın diye
Sen, yanımdasın diye:
Birden çirkin oluyor tüm kadınlar

Sonra ellerini istiyorum, yalnızca ellerini
Her bir dokunuşunu ezbere bildiğim o gül çehreni

Hüzünlüsün, gözü yaşlı, hep ağlamaklı
Ellerimi yanaklarında gezdiriyorum, sırılsıklam.
Sırılsıklam bir şairin, sırılsıklam bir tende var olması bu.
Bir süngerin, salyangoza aşkı bu
‘Masum, yürekli, içten’

Tesadüfi olaylar silsilesi belledi kaderimizi
Şiir ve fotoğraf, sahne ve dekor, ellerin ve kalbim
Ellerini en çok dudaklarım seviyor, öyle diyorlar
Bir ateş parçası, bir yaban yoncası, çoban yıldızı

Masaya yaklaştı usulca ve sessiz fark edilmeyi bekledi
“Merhaba, sakıncası yoksa birlikte sıkılabilir miyiz?”
Sıkılmak için çıkılan yolculukta, sarılmak;
Sıkılmak dediğini unutturmuştu oysa.

‘Ve nasıl oluyor bilmem sen yüreğimi elliyorsun’
Sokak lambaları birden yanıyor, ay karanlık olmuyorsun.

Birbirini arayan kalplerin tesadüfi buluşmasıydı bu
Gözlerin ve gözlerim arasında
Gülüşünü sakladığım ellerim arasında

Sana, bir enkazdan sağ çıkmış gibi sarılayım mı?

Abone Ol 

Yusuf Dursun

1999 yılında Yalova’da doğdu. Üsküdar’a âşık. Hâlihazırda Fatih Sultan Mehmet Vakıf Üniversitesinde Hukuk ve Edebiyat Bölümlerinde okuyor. Edebiyata, özellikle şiire ilgili. Şimdiye kadar birkaç şiir ve yazısı bazı dergilerde yayımlandı. Şiirin her türlüsüne gönlü açık olsa da bu aralar şiir seslendirmekle meşgul.